Araw ng mga Bayaran este Bayani

May sinulat si Jose Rizal tungkol kay Maria Clara na nagdadamit daw kasi siyang kita ang siko kaya ginahasa ni Padre Salvi. Kung ‘di sana nagsuot ng ganyan eh ‘di hindi natukso ‘yong lalaki ‘di ba?

Tuwang-tuwa ang mga indio rito, sabi nila rape joke lang naman. Symbolism din daw. Pero maraming fraile na nainis kasi propaganda raw ito laban sa kanilang sekta. Rage mode on tuloy ang mga elitistang peninsulares.

So pinatay ng mga “fuck you, EU” na Español ang human rights advocate na si Jose Rizal dahil hindi siya partner for change. “YAAAAS!” sabi ng mga fraile at ng mga nasa Palacio de Gobernador, akala nila nabunutan na sila ng tinik. Ang hindi nila alam, REAL change is coming.

Triggered ang squad ni Andres Bonifacio sa nangyari. “Qiqil mo si acoe. Oras na para punitin ang mga cedula for the Motherland. Anong palagay niyo mga ka-KKK?” wika ni Andres.

Shookt ang fake Gobernador-General sa HOHOL ng mga dilawan sa Pugadlawin. Beast mode na talaga ang mga “temperamental brat”. Armado ng tabak, sumugod ang mga salot na raliyista sa mga berdugong guardia civil sa San Juan del Monte.

“Mga kasama, SLAAAAY natin sila. The struggle is real! YOLO para sa Filipinas!” sigaw ni Andres. “Para sa bayan! #SquadGoals,” sagot ng mga adik na rebolusyonaryo.

“Bae, ingat,” bulong ni Oryang. “Kailangan nang maghanda. Tiyak na maraming sugatan nito,” ani Melchora “Tandang Sora” AQUINO, aka Lugaw Queen, kasi ‘yon ang pinapakain niya sa mga pasyente.

Talo man sina Andres sa unang laban, ito ang simula ng pagkamit sa kalayaan.

Samantala, ang bias (sic) na Not A Journalist naman na si Apolinario Mabini ay panay sulat ng propaganda dahil wala siya sa aktuwal na bakbakan. Sabi niya, “I can’t even kaya dito na lang me sa crib. Proud pluma warrior, proud slacktivist. #FOMO.”

Umeepal din sa pag-share ng fake news si Emilio Jacinto, bayaran naman ng mga ilustrado sa Europa–na walang karapatang magbahagi ng opinyon “kasi wala naman kayo rito sa Pilipinas”. Stop destabilising and shaiming (sic) the Philippines, mga sinverguenza!

Tapos mema naman ‘tong si Felipe Buencamino na kunwari kampi sa rebolusyon pero Blancotard naman. “Ramon Blanco pa rin, mga ulol!” sigaw ng #NeverAgainst na loyalista.

Eh ‘di ‘yon, nagsimula na ang Rebolusyong Filipino. Hanggang sa dumating naman ‘yong mga “fuck you, US” na ‘yan at pinasok na ng mga Intsik pati ang Intramuros. Ang mga putang inang pisting yawa!

PS

Nilusob ng mga sakang na Hapon ang Pilipinas. Panay ang EJK nila at panggagahasa.

#JusticeForComfortWomen, #StopTheKillings at #NoToEJK, ‘yan ang sigaw ng mga gerilya laban sa mararahas na operasyon ng mga Hapon. Nagpa-one-time, big-time operation pa ang mga Hapon sa Bataan. Sad reacs onliii.

Tanong naman ng mga Makapili, “Nasaan kayong mga gerilya nang may minassacre ang mga Kano sa Bud Dajo, Bud Bagsak at Balangiga? USAFFE pa more!”

“Mga troll naman ‘yong mga Makapili kasi hindi nagpapakita ng mukha at kapag may pagtitipon sa plaza pito lang ang sumisipot,” sagot ng isang gerilya.

“Eh ‘di wow! Kayo na magaling!” buwelta ng Makapili.

At ‘yan ang maikling kasaysayan ng paghihimagsik sa Pilipinas. Tuloy lang ang laban, as in L na hand sign ha, parang sa Partido Liberal.

Advertisements

Rant and Relaxation: Travel Galore Quick Review

Exclusive tour kami pero may dalawang hindi natuloy (pero bayad pa rin sila). Tapos Day 2 ba naman biglang may “joiners”, ‘yong isa taga-opisina raw ng Travel Galore at ‘yong isa kalandian yata no’ng driver. Bale naki-joyride lang sila at date na rin siguro no’ng driver at isang babae. Sabi no’ng taga-opisina itu-tour niya raw kami kaya sumama pero wala namang ginawa. And itong si driver hindi man lang muna kami tinanong kung okay lang bang may sumama sa EXCLUSIVE TOUR namin. Pagsakay namin nando’n na ‘yong dalawa. Wow. Nakalagay ba sa company policy na okay lang sumama sa tours ang mga taga-opisina?

Tapos exclusive tour kami ha pero lagi naming hinihintay ‘yong mga ibang van na tropa ni driver. So lagi kaming late. 10PM ang ETD sa Megamall pero quarter to 12 na umalis kasi nga may hinihintay pa. Sa bawat destination at stopover hinihintay din ‘yong ibang vans. Kung hindi pa kami nagre-request na umalis na saka lang siya kikilos. Lalo na sa Pagudpud. What if tapos na kaming maligo tapos ‘yong sa ibang vans nakalublob pa? So parang ang lagay pa pala joiners kami sa tour ng iba?

At ang nakakainis, downgraded ang accommodation namin. Gusto namin may pool at beachfront tapos biglang nasa downtown kami at wala pang pool. So nagrefund sila ng 200. Ang style yata kasi nila mag-abang ng ibang tourists at isisiksik silang lahat sa iisang hotel kaya idi-disregard na nila kung anong preference ng guests. ‘Yong unang hotel namin may pool eh pero hindi nila agad pinabook kasi malamang naghihintay nga sila ng mas maraming guests. ‘Yong kakilala ng friend ko na Travel Galore rin, gusto nila walang pool tapos pagdating ng Ilocos nasa hotel sila na may pool. Late sila magpa-book kahit pa exclusive ang tour, ‘yon!

Pangit din ‘yong resort operator pagdating sa Blue Lagoon sa Pagudpud. Pay CR lang ang meron. Alam naming sariling gastos ang cottage kaya we opted to just stay in the van na lang sana since hindi naman lahat lalangoy. Pero sabi ni driver “required” daw at libre na ang CR kahit hindi naman talaga. Malamang may komisyon kasi siya kaya ganyan.

Ngayon, readers, alam niyo na kung bakit hindi nare-review ang Travel Galore sa Facebook dahil puputaktihin sila ng bad reviews. Search niyo sa Facebook/Google ang Travel Galore o Travel Galore review/s at makakakita kayo ng bad comments about their services. Mostly tungkol sa poor communication, late departure, driver issues, at downgraded accommodation. Huwag pong magpasilaw sa maraming likes ng page nila at kahit pa ba DOT-accredited sila.

Happiness and Sidewalls

El Misterio de la Felicidad

“There’s the one who loves and the one to be loved,” said Laura who knows that her husband will never come back. She just needs to know why he left so she can move on. Meanwhile, Santiago seeks answers why his best friend, Laura’s husband, left while they’re at the apex (or so he thinks) of their lives–a booming business, a laidback lifestyle, and a happy friendship. Both just need reaffirmation that Eugenio is safe and happy even without them beside him. That Laura and Santiago are complete even without Eugenio. That by leaving, all of them can be whole again. If only that’s easy–to let go a part of you so you can be whole.

Medianeras

Mariana and Martin, stuck in the grayscale paradise that is the city, find the sense of living, and themselves, while recovering from their past relationships. In the urban canvas of Buenos Aires, it’s hard to find the space where you belong, how much more yourself? So the two just blend with the iridiscent landscape of the city while waiting for something magical, perhaps love–always love–to change their dull lives. They met each other, of course, but it took them years of self-doubt and loathing that they, as those who were left behind, deserve their suffering but not any answers. It is really hard to fit in when you’re not complete.

The one left behind bothers him/herself with explanations that, in the first place, s/he deserves. Why is the burden of truth should be carried by those who stayed? When someone leaves you without even hums and haws, the questions you ask are actually the answers themselves. So you just stay silent and disturbed. You let the pain find the answers within you. The search is so long that you become the pain.

Leaving someone is uneasy, a decision so big it makes one’s world small. Such event, as seen through the eyes of those left behind, is a blinding moment of betrayal. That by staying where s/he left you, you can find some answers. Yet when you sift through the border of your relationship, you see all things past and future, nothing present. Really, when you’re the one left behind, it’s not the incompleteness that pains you. It is the silence of the end.