Karatula: Mga Lahok sa SBA 2017

“Pamamahinga”

Papasukin sa kuwarto
Sa kalaliman ng gabi,
Tututukan ng baril sa noo
Ang natutulog sa kama,
Saka kakalabitin ang gatilyo.

Ganyan ako namatay,
Parang bagong-silang
Na walang muwang;
Parang bagong-silang,
Duguan—ngunit ‘di man lang nakaiyak.

Sa huling hininga ko,
Nakapikit ako–
Ang mamatay habang nananaginip,
Ang mamatay nang mahimbing—
Alam ko, hindi ganito ang mamahinga.

Manlaban

Ang ilan sa lansangan
Ay kinukumutan ng karatula:
Adik, pusher, kriminal,
Huwag tularan.

Masalimuot, marahas
Ang uri ng kamatayan
Na dinanas nila,
Nasaan ang hustisya?

Ang ilan sa lansangan
Ay nakayapos sa karatula:
Itigil ang patayan,
Ipaglaban ang katarungan.

Mahirap, mapaniil
Ang uri ng buhay
Na dinaranas nila,
Nasaan ang karapatan?

‘Yong isang karatula’y para sa mga
Walang kalaban-laban
At ‘yong isa pa’y para sa mga
Itinutuloy ang laban.

Sumalaulangit nawa

Sumalangit nawa
Ang kaluluwa
Ng mga salaula
Na sinawata
Ng bagong Ilaga
At ng Pambansang Pulisya;
Mga bata
Na biglang durugista na;
Mga ina’t ama
Na maagang nawala;
Mga lolo’t lola
Na madaling kinuha
Ng bala;
Mga tiyo’t tiya
Na ‘di halata
Na adik daw pala;
Mga kinakasama
Na naghirap, walang ginhawa,
Iniadya;
Mga Ate’t Kuya
Na namatay nang walang mukha;
Mga pinsan, kakilala,
Kaklase, kabarkada,
Kapitbahay, ‘di-kilala,
Lahat ay tulak ng droga;
Lahat sila na luha
Ang huling salita.

Lahat ay biktima
Sa giyera,
Bata man o matanda,
Dahil ang bala
Ay walang mata
Para makita kung
Sino o ano ang tama,
Walang pandama
Sa mga nagmamakaawa.

Ang karatula
Ay makabagong lapida:
Sumalangit nawa
Ang mga hampaslupa;
Madugong alaala
Ng mga naulila.

Lahok sa Saranggola Blog Awards 2017.

Saranggola 336x280

 

Advertisements

Milagro sa Sinehan

Sa sinehan nang malaman kong nakakakita raw ng multo ang unang girlfriend ko. Hindi naman ako naniniwala sa mga ganyan pero ‘pag siya ang nagkukuwento, natatakot ako.

Habang nanonood kami, bigla niyang tinanong kung may dumaan daw ba sa harap namin.

“Wala naman. Bakit?” tanong ko.
“May dumaan kasi.”
“Nasa’n na?”
“Papunta siya sa likod. Hayaan mo na.”
“Anong hitsura?”
“Ewan. Wala namang mukha.”

Dahil sa sinabi niyang multo, nagkaroon ako ng dahilan para yakapin siya.

Sa isa pang pagkakataon sa sinehan din, bigla niya kong tinanong kung may naririnig daw akong tumatawa sa likod.

“Wala. Bakit?” sagot ko nang makita kong wala namang tao sa likod namin. Kinabahan na ko no’n.
“May kasabay tayong nanonood, hindi lang natin nakikita.”
“Huwag ka na manakot.”
“May mga gano’n talaga, baka akala nila buhay pa sila.”
“Anong hitsura?”
“Ayaw ko nang tingnan baka magkatitigan pa kami.”

Tumahimik na lang ako’t itinuon ang aking atensyon sa palabas. Habang nakayakap sa kanya, syempre.

Sa sinehan ulit, sa dulo naman kami naupo dahil hindi lang naman mga multo ang kayang gumawa ng misteryo. Habang kahalikan ko siya, naramdaman kong hindi lumalaban ang kanyang mga labi sa aking mga halik. Parang tikom ang kanyang bibig sa kabila ng romansang nagaganap. Bigla niya kong pinahinto’t binulungan.

“May nakaupo sa harap natin.”

Nagulat ako, akala ko may tao talaga. Pero walang tao. Dahil nabitin ako, hindi ko na lang pinansin ang sinabi niya’t tinuloy ko ang pakikipaghalikan sa kanya. Sa ikalawang pagkakataong magkadikit ang aming mga mukha, nakaramdam na ko ng takot dahil sobrang tahimik niya.

“Pinapanood tayo ng nakaupo sa harap. ‘Yong ulo niya nakaikot tapos nakangiti.”

Agad akong tumayo’t hinila siya palabas ng sinehan. Marami nga talagang nangyayaring milagro sa sinehan—lalo na sa kataas-taasan, kadulo-dulohan at kadilim-diliman.

Isang pagsubok na magsulat ng kuwentong katatakutan. Nagmistulang katatawanan sa dulo.

Hango sa “tunay” na pangyayari, sang-ayon sa kuwento ng ex at ng kaibigan.

Huling Hininga

Ang tagal na rin nang huli kong makita si Lolo. Pinahina siya ng sakit noong sa Sampaloc pa siya nakatira. Nang sumasailalim na siya sa gamutan, humiling siya kanila Tita na sa bayan namin sa Abra siya mailibing. Malayo ang biyahe ngunit nakaya naman niya. Sa Manabo na siya iginupo ng kanyang sakit na glaucoma. Mula sa mata, nagkakomplikasyon na rin sa ibang bahagi ng katawan niya. Nakaratay na siya sa kama, naghihintay na lang ng oras. Hindi na siya nakakikilala ngunit nakatitiyak akong hinihintay niya kami bago siya tuluyang mamaalam. Umuwi kami ngunit nasa biyahe kami nang pumanaw siya. Mahirap tanggaping sa mga huling sandali ng kanyang buhay ay hindi namin siya nakasama.

Kaybigat sa dibdib na salubungin ang mahal mo sa buhay na wala nang buhay. Ang laki ng ipinagbago ng hitsura ni Lolo. Buo ang angkan namin para paglamayan siya. Kumpleto ang pamilya ngayong wala na siya. Kung bakit hindi kami hinintay ni Lolo, hindi ko alam. Ayos na rin siguro ‘yong namahinga na siya dahil malubhang sakit na ang nararamdaman niya. Pinakamasakit din sigurong nakikita niya ang mga nag-aalaga sa kanyang kamag-anak—mga anak niya’t apo—ngunit hindi naman niya makilala kung sino. Pisil na lang ng kamay at pagluha ang palatandaan ng pagkakakilanlan niya sa mga una niyang inaruga na ngayo’y kinakalinga siya.

Lolo, sana man lang ay nakapiling kita sa huli mong hininga.

Sa unang gabi ng pagkamatay ni Lolo, biglang nawalan ng kuryente. Ineembalsamo siya noon sa sala ng bahay—ganoon sa Manabo, sa bahay na inaasikaso ang bangkay dahil masyadong malayo ang sentro ng bayan. Patapos na ang embalsamo nang biglang nawalan ng ilaw. Kaydilim ng gabing iyon. Lahat kami ay nasa labas—wala namang gustong manood habang ineembalsamo ang katawan ni Lolo.

Habang nakikipagkuwentuhan sa mga pinsan ko, bigla akong inutusan ni Mama na kunin ang dede ng kapatid ko sa taas. Kung kailan walang kuryente, saka pa nag-iiyak ‘tong kapatid ko. Bilang panganay, wala akong palag kundi sumunod sa utos. Abala rin kasi si Papa na makipag-usap sa mga kapitbahay na nagsimula nang dumalaw nang malaman ang balitang patay na si Apo Lakay.

Ang dilim sa ikalawang palapag ng bahay. Sa labas nga madilim na dahil isa lang ang poste ng ilaw sa tapat ng bahay, paano pa sa loob, sa mismong kuwarto? Sa loob-loob ko, iniisip kong hindi naman ako dapat matakot sa multo—sa multo ni Lolo. Si Lolo ‘yon eh, bakit ako matatakot? Baka nga ‘pag nagpakita pa siya, maiyak ako’t yakapin ko siya. Kung puwede lang sana.

Hindi ko mawari ang aking nararamdaman habang hawak ko ang kandila’t paakyat sa hagdan. Sa sobrang dilim sa taas, ang kaya lang ilawan ng kandila ay ang mismong paligid ng aking mukha. Malamig pa ang simoy ng hangin dahil gabi na. Nahanap ko naman agad ang bote ng gatas kaya’t nagmadali na ko sa pagbaba.

Habang tinutunton ang hagdan, biglang namatay ang ilaw ng kandila. Hindi hangin ang may sala. Naramdaman ko sa aking pisngi ang pag-ihip ng hininga. Alam kong si Lolo ‘yon pero natakot ako’t nagmadali pa ring bumaba.

Ito siguro ang paraan ni Lolo para sabihing “hindi na kita nahintay kaya ito na lang, ang pagdampi sa’yong pisngi ng aking huling hininga.”

Hango sa kuwento ng aking pinsan. Isang bigong pagsubok na sumulat ng kuwentong katatakutan. Nagmistulang drama sa dulo.

10/18/17