Walang Dalaw

Sa swerong walang tubig,
Do’n pinadaan
Ang gamot na kailangan
Ng latá mong katawan.

Masakit ang pagsugod
Ng turok ng gamot
Kaya’t ika’y napasimangot,
Noo’y kumunot.

Pagdaan sa pulso
Ng kailangang lunas,
Katawan mo’y tila kumupas,
Mata mo’y pupungas-pungas.

Mabilis ang mga pangyayari
Ngunit mabagal pang bibisa ang gamot
Dahil ano ba namang agad malimot
Ang sakit na sadyang malikot?

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s